Geen foto beschikbaar
 
 
 

Marc Goor

De sportmicrobe in het bloed
Ik woon in Tielen, samen met mijn drie kinderen en mijn vrouw. Het natuurschoon van de omgeving doet mij extra genieten van joggen en fietsen, wat ik sowieso met plezier doe. Al sinds mijn jeugd heb ik namelijk de sportmicrobe in het bloed. Na mijn middelbare studies stond ik dan ook te springen voor een opleiding regentaat lichamelijke opvoeding-biologie. Die opleiding bracht mij ook in contact met ‘mensen met mogelijkheden’ die men gewoonlijk gehandicapten noemt. De oprechte waardering en levenslust van die mensen hebben mij toen aangegrepen en hebben er mij toe aangezet om in het welzijnswerk te stappen.

Uitkijken naar de toekomst.
Hét belangrijkste feit van het jaar 2000 was voor mij de geboorte van onze dochter Hanne. Op wereldvlak was ik ook onder de indruk van de openingsplechtigheid van de Olympische Spelen, omdat daar duidelijk was dat ras of afkomst geen hinderpaal hoeft te zijn om samen te leven. Dit sluit ook een beetje aan bij de problematiek waarover wij ons tegenwoordig moeten buigen. Wij zullen in de toekomst moeten uitmaken hoe we op deze aardbol willen samenleven en met hoeveel, en welke standaard we daarbij willen en kunnen nastreven. We kunnen er niet meer omheen, er zijn grenzen aan de bevolkingsgroei en ook aan de ‘uitbuiting’ van de natuur. Het milieu-filosofisch boek van professor Etienne Vermeersch ‘De ogen van de panda’ is beslist een aanrader voor wie zich hierin wil verdiepen.

Mijn werk bij Isotopolis hangt ook een beetje vast aan dit ‘rekening houden met de toekomst’. Het wetenschappelijke aspect interesseert mij zeker, maar ook mijn belangstelling voor mensen met verschillende achtergronden zorgt ervoor dat ik hier met plezier mensen iets bijbreng.